جایی هست در فاصله میان کعبه تا لب های تو، من نماز صبح را آنجا می خوانم، نیمرخی به سمت تو و نیمرخی به سوی کعبه، نیم نگاهی به تو، نیم نگاهی به کعبه،

خدا یک بار از من پرسید: تو چرا گناه می کنی؟ من در پاسخش سر به زیر افکندم و چشمهایم را بستم. خدا دست روی سرم کشید و گفت: پس کی توبه می کنی؟ من بیشتر خجالت کشیدم. گفت: من منتظرم .

فکر می کنم عاقبت خدا مرا ببرد به بازار، روی پیشانی ام بنویسد: فروشی!

 ترا به خدا به هر قیمتی شده، بیا و چشمهایم را بخر، مگذار حسرت دیدنت تا ابد بر دلم بماند ...

من فاصله زیادی با خدا ندارم، اگر دستهایم را بالا بگیرم و روی پنجه پاهایم بایستم، می توانم با نوک انگشت هایم دامانش را لمس کنم ... و خدا فاصله زیادی با من ندارد، اگر لبخند بزند، ضربان قلبم تند می شود،... آنقدر از خدا اینجا می نویسم، تا باز بیاید و چشمهایم را ببوسد ...

در گذرگاه زمان،

خیمه شب بازی دهر

با همه تلخی و شیرینی خود می گذرد ...

 

عشق ها می میرند ،

رنگ ها رنگ دگر می گیرند ...

 

و بهاران ز پس هم سپری می گردند

و فقط خاطره هاست که چه شیرین و چه تلخ ،

دست ناخورده به جا می مانند ...

کتابی بی برگ و برم

کدامین صفحه ی مرا خوانده ای؟

هر ورق من دردی پنهان

بگو از من چه میدانی؟

نام من...؟

با سرفصلی جاودانه یا مخدوش؟

چرا بسنده می کنی!!

تنها به جلد زیبایم منگر

هر سطر من کتابی از نگفته هاست

من تماشای تو می کردم و غافل بودم

کز تماشای تو خلقی به تماشای منند

 گقته بودی که چرا محو تماشای منی

و چنان محو که یکدم مژه بر هم نزنی

 مژه برهم نزنم تا که ز دستم نرود

 ناز چشم تو بقدر مژه بر هم زدنی

تو را به دادگاه خواهم کشید ...

شاید به حبس ابد محکوم شوی. جزئیات جنایتت هنوز معلوم نیست.

اما

اثر انگشتت را ...

روی قلب شکسته ام یافته اند!!!